[ZDROWIE] Zaburzona osobowość skutkuje agresją

- Mój syn wykazuje ogromną agresywność. Podobną jak jego ojciec, który opuścił nas, gdy syn miał zaledwie dwa latka. Teraz ma 20 – gdy się denerwuje niszczy wszystko, co ma pod ręką. Nieważne, czy jest to drogi telefon, którym potrafi rzucić o ścianę, czy moje okulary. Kiedyś uderzył nawet swoją koleżankę. Później oczywiście przeprasza za swoje zachowanie, bardzo go żałuje, ale ja wiem, że podobna sytuacja się powtórzy. Swoim zachowaniem prezentuje dwa oblicza – dobrego studenta i człowieka, który nie panuje nad swoimi emocjami i agresywnym zachowaniem. Czy powinnam namówić syna na wizytę u psychiatry?

Na pytania Czytelników odpowiada Sławomir Wolniak, lekarz specjalista psychiatra, ordynator Kliniki Wolmed w Dubiu k. Bełchatowa: http://czest.info/zdrowie

Dziecko bliższe sercu... jednego z rodziców

- Moja siostra ma dwóch synów w wieku 5 i 10 lat raz 7-letnią  córkę. Bardzo niepokoi mnie to, że szwagier wyraźnie faworyzuje córkę. Dla niej ma najwięcej cierpliwości, najczęściej ją przytula, prawie wcale nie zwraca jej uwagi, gdy jest niegrzeczna. Widzi to też moja siostra, ale uważa, że to nic złego, że tatusiowie zazwyczaj okazują więcej uczucia swoim córkom. Ona stara się to zrekompensować synom, ale przecież to nie to samo. Jednak moim zdaniem, to źle wpływa na wzajemne relacje dzieci. Póki są małe, niekoniecznie muszą na to zwracać uwagę, ale gdy podrosną, chłopcy będą mieć za złe tacie, że inaczej ich traktuje. Czy to może wpłynąć na nich w dorosłym życiu? - Lena, 35 lat.

Na pytania Czytelników odpowiada Sławomir Wolniak, lekarz specjalista psychiatra, ordynator Kliniki Wolmed w Dubiu k. Bełchatowa: http://czest.info/zdrowie

Nowoczesne metody leczenia uzależnień i zaburzeń psychicznych - relacja z konferencji Kliniki Wolmed

Efektywność leczenia lekarzy uzależnionych od alkoholu, agresja i przemoc w rodzinie, które wynikają z nadużywania alkoholu, a także korzystne aspekty choroby afektywnej dwubiegunowej. Między innymi takich zagadnień dotyczyła kolejna, siódma już Ogólnopolska Konferencja Naukowa, zorganizowana przez Klinikę Psychiatryczną i Terapii Uzależnień Wolmed w Dubiu k. Bełchatowa i Fundację "Rozwój – Lepsza Przyszłość", która odbyła się w sobotę 12 października w Sport Hotelu w Bełchatowie. Wśród prelegentów – wybitni specjaliści: profesorowie Lucyna Golińska, Dominika Dudek, Wojciech Gruszczyński i Jerzy Vetulani oraz Sławomir Wolniak, ordynator Kliniki i Karina Stasiak, kierownik Oddziału Leczenia Uzależnień. Pełna relacja na: http://czest.info/zdrowie

Rozwód - traumatyczne przeżycie dla dzieci

– Temat rozwodu nigdy nie pojawił się w mojej rodzinie. Aż do teraz, kiedy z mężem rozwodzi się moja siostra. Niby wszystko przebiega w „normalnej” atmosferze, to jednak sytuacja nie jest przecież normalna. Zwłaszcza, gdy chodzi o dzieci. A mają ich dwoje, w wieku 9 i 12 lat. Niby rozumieją, że to, co spotkało rodziców, to nie ich wina, jednak nie da się nie zauważyć zmian w zachowaniu dzieci. Są bardzo zżyte z ojcem, a mieszkać będą z mamą. Bardzo to przeżywają, zmieniły się, nie mają ochotę na zabawę, są smutne. Co powinni zrobić rodzice, żeby dzieci przestały się tak martwić? - pyta Katarzyna
Na pytania Czytelników odpowiada Sławomir Wolniak, lekarz specjalista psychiatra, ordynator Kliniki Wolmed w Dubiu k. Bełchatowa: http://czest.info/zdrowie

Gdy dziecko milczy jak zaklęte

– Od momentu pójścia do przedszkola z moją 4–letnią córką zaczęło dziać się coś dziwnego. Do tej pory bardzo komunikatywna w otoczeniu obcych osób przestała się odzywać. Nastąpiła wyraźna blokada, która dotyczy nie tylko pani przedszkolanki, ale i moich znajomych, z którymi córka miała kontakt, chociaż dość rzadki. Teraz bardzo dziwnie zachowuje się w ich towarzystwie. Nie tylko jest milcząca, ale jakby zawstydzona, wycofana. Jak dotąd byłam z córką tylko u lekarza pierwszego kontaktu, który zasugerował wizytę u specjalisty, by można było stwierdzić, czy córka nie cierpi na mutyzm. Z czym wiąże się ta choroba i czy łatwo ją wyleczyć? - pyta Joanna.

Na pytania Czytelników odpowiada Sławomir Wolniak, lekarz specjalista psychiatra, ordynator Kliniki Wolmed w Dubiu k. Bełchatowa: http://czest.info/zdrowie

Ciężko rzucić palenie

- Już po raz trzeci chciałem zmierzyć się z rzuceniem palenia. I po raz kolejny przekonałem się, że jest to dla mnie niewykonalne. Palę od 11 lat i wydawało mi się, że nie będzie to bardzo trudne. Jednak nie mogę sobie poradzić z dolegliwościami, jakie dopadają mnie po odstawieniu papierosów. Dosłownie nie jestem tym samym człowiekiem. Męczy mnie potworny ból głowy, zwłaszcza części czołowej, dezorientacja, rozdrażnienie. Czy te objawy kiedyś miną? Jak im zaradzić? Jak skutecznie rzucić palenie? - pyta Krzysztof, 41 lat

Na pytania Czytelników odpowiada Sławomir Wolniak, lekarz specjalista psychiatra, ordynator Kliniki Wolmed w Dubiu k. Bełchatowa:

Nagłe odstawienie papierosów i niedostarczanie nikotyny organizmowi może mieć dwojakie reakcje – skutki fizyczne i psychiczne. U wieloletnich palaczy jedną z pierwszych jest ból głowy i zatok. W taki sposób organizm reaguje na brak nikotyny. Z kolei wzmożony kaszel to znak, że płuca zaczynają proces oczyszczania ze szkodliwych substancji. Naturalną reakcją jest też spowolniony metabolizm -  papierosy wpływają bowiem na perystaltykę jelit, ich odstawienie może skutkować zaparciami.

Kolejną reakcją organizmu jest też pobudzenie, rozdrażnienie, stany lękowe oraz problemy z koncentracją. Na tego typu dolegliwości uskarża się ok. 60 procent osób rzucających palenie.

Te objawy mogą utrzymywać się około dwóch tygodni, do miesiąca, ale prawdą jest, że każdy organizm inaczej radzi sobie z okresem abstynencji. Wiele zależy od motywacji danej osoby, jej nastawienia psychicznego.  Uzmysłowienie sobie, że są to objawy przejściowe, może pomóc w skutecznym zerwaniu z nałogiem.

Przejściu przez ten proces niektórym osobom pomagają gumy bądź plastry antynikotynowe. Dostarczając do organizmu określoną przez producenta w danym środku ilość nikotyny łagodzą objawy odstawienia papierosów. Trzeba jednak pamiętać o tym, że chociaż nie palimy, to cały czas dostarczamy nikotynę organizmowi. A przecież właśnie jej chcemy się pozbyć.

W leczeniu uzależnienia od tytoniu stosowane są też tabletki, wydawane z przepisu lekarza, które zawierają cytyzynę. Jest to środek, którego budowa chemiczna podobna jest do nikotyny – stosuje się ją w niewielkich ilościach właśnie jako substytut nikotyny w leczeniu objawów głodu. Lek ten należy zażywać pod ścisłą kontrolą lekarza, bo  może powodować wystąpienie skutków ubocznych, jak nudności, wymioty, bóle głowy i serca.

W skutecznym rzucaniu palenia każdy może pomóc sobie sam. Poza silną motywacją należy stosować się do pewnych reguł, sprawdzonych przez osoby, które poradziły sobie z objawami odstawiennymi. Wśród nich jest produktywne spędzanie czasu. Zwłaszcza przez pierwszy tydzień powinny to być  przyjemne czynności, które pozwolą na odwrócenie uwagi od pojawiających się wówczas stanów lękowych czy rozdrażnienia. Doskonałym sposobem na wyzwolenie endorfin, tzw. hormonów szczęścia, są ćwiczenia fizyczne. Skutecznie odwrócą uwagę od głodu nikotynowego oraz wspomogą dotlenienie organizmu. Ważne, by odbywały sie w sposób cykliczny. W naturalny sposób wpłyną na poprawę przemiany materii i spalanie kalorii. Osoby palące bardzo często nie podejmują zerwania z nałogiem właśnie ze względu na obawę przed zwiększeniem apetytu i dodatkowymi kilogramami.

W naturalnym oczyszczaniu organizmu z toksyn i łagodzeniu objawów odstawiennych pomocna będzie odpowiednia dieta, bogata w produkty zawierające błonnik, warzywa i owoce, przyjmowanie dużej ilości wody oraz soków owocowych.

Tylko kwestią czasu jest powrót gospodarki biologicznej organizmu na właściwe tory i całkowite oczyszczenie go z nikotyny. Niewątpliwie dodatkową motywacją będzie wizja poprawy kondycji... domowego budżetu. Z pewnością nie lada wrażenie robi na Panu roczna kwota wydawana na papierosy. Trzeba uwierzyć w to, że te pieniądze można zaoszczędzić i wydać je na wymarzone wczasy, czy dołożyć do kupna lepszego samochodu. W ten sposób uda się zrealizować marzenia i to za pieniądze, których na te cele pewnie zawsze brakowało.