Łukasz Pabich na co dzień pracuje w Muzeum Częstochowskim w Dziale Historii, gdzie pod jego opieką znajduje się Muzeum Górnictwa Rud Żelaza. Jest również doktorantem w Zakładzie Historii Wojskowej Instytutu Historii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Jego zainteresowania badawcze obejmują: wojskowość Rzeczypospolitej Obojga Narodów w XVII i początku XVIII wieku, wojskowość Imperium Osmańskiego w XVII wieku, Wielką Wojnę Północną oraz górnictwo rud żelaza w regionie częstochowskim. Wydał dwie monografie bitew: "Zenta 11 XI 1697" (Zabrze–Tarnowskie Góry 2012), "Bitwa pod Koniecpolem, 21 listopada 1708" (Zabrze–Tarnowskie Góry 2014) oraz książkę poświęconą Częstochowskiemu Obszarowi Rudonośnemu: "Krajobraz górniczy ziemi częstochowskiej" (Częstochowa 2011).
Rok 1707 był jednym z najtragiczniejszych w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów. To rok niewyobrażalnego chaosu spowodowanego nie tylko przez działania zbrojne, prowadzone pomiędzy wojskami szwedzkimi i rosyjskimi (w ramach Wielkiej Wojny Północnej) oraz przez wojnę domową
pomiędzy konfederatami sandomierskimi i warszawskimi, ale również przez towarzyszące im bezprawie i zarazy. Najbardziej jednak dotkliwie Rzeczypospolita odczuła przebywanie na jej terytorium wojsk swojego sojusznika – Rosji. Z rozkazu Piotra I Wielkiego „płonęły” województwa kaliskie i poznańskie, a bogate wcześniej ziemie zamieniano w „pustynie”. Nieszczęścia roku 1707 nie ominęły także powiatu lelowskiego, co do tej pory było pomijane przez historiografię polską. „W same żniwa” – jak podkreślał pamiętnikarz – znalazły się pod Częstochową wojska rosyjskie pod dowództwem ks. Aleksandra Grigorija Wołkońskiego oraz kozackie pod siostrzeńcem hetmana Iwana Mazepy – Andrzejem Wojnarowskim.
Zapraszamy na godz. 17.00 do sali 26 Instytutu Historii AJD, al. Armii Krajowej 36a.
Wstęp wolny
